english
Oiconomy is een duurzame economie of het complete huishoudboekje van de wereld.

De gewone economie faalt in duurzaamheid omdat enkele grote kostenposten buiten de prijs van producten vallen of omdat groepen zich daaraan weten te onttrekken. Grote onbetaalde kostenposten ten koste van de natuur, zwakkeren of toekomstige generaties, zijn:

  • Kosten van schade aan het milieu en aan het toekomstige welzijn van de mensheid.
  • Kosten van sociale onverantwoordelijkheid en daaruit voortkomende armoede.
  • Winsten verkregen door criminele activiteiten of corruptie.

Omdat het mechanisme van de vrije markt en concurrentie streeft naar kosten minimalisatie bestaat er een enorme druk op de natuur, het milieu, grondstoffen en de sociale verhoudingen, die zonder een kostprijs daarvoor niet kunnen concurreren.aarde spaarpot
We kunnen niet verwachten dat de gemiddelde consument vrijwillig meer betaalt voor duurzame producten. We mogen individuele bedrijven niet verwijten hun verantwoordelijkheid niet te nemen. Consumenten, bedrijven en zelfs de politiek zitten vast in het huidige economische systeem dat eist dat een product goedkoop is. De processen van economische groei, bevolkingsgroei en beschadiging van het milieu, met het onvermijdelijke gevolg van oorlog, verlies van natuur, biodiversiteit en rampspoed, gaan autonoom door zolang deze kostenposten niet in de economie worden opgenomen en producten hun reële prijs hebben. Er bestaan al veel keurmerken op duurzaamheid, maar geen die alle aspecten van duurzaamheid betreft en toepasbaar is op alle soorten van producten. Consumenten vinden het lastig deze keurmerken te begrijpen en vertrouwen en zeker om hun zeer verschillende aspecten van duurzaamheid te wegen.

De stichting Oiconomy meent dan ook dat de meest effectieve weg naar een duurzame economie is om deze verborgen kosten van schade aan de natuur, milieu en sociale verhoudingen in een reële kostprijs van producten mee te nemen. Een eerste vereiste daarvoor is het zichtbaar maken van onduurzaamheid door het meten en vaststellen van de schade die een product in haar gehele levenscyclus veroorzaakt, uitgedrukt in een monetaire eenheid.
Ervaring is opgebouwd met het bepalen van dat onzichtbare deel van de volledige kostprijs via methoden gericht op grote investeringsprojecten (schaduwprijsmethode), of op het niveau van nationale economieën (Hueting). Deze methoden zijn allen gebaseerd op herstel- of compensatie-kosten of op de ‘intrinsieke waarde’ van ecosystemen, indirect afgeleid uit voorkeuren van mensen.

Hiermee is het echter niet mogelijk om de verborgen kostprijs van een specifiek product te bepalen, vooral omdat de schade vaak niet exact gemeten kan worden en deze methodieken te algemeen zijn om op productniveau onderscheidend te zijn. Wel mogelijk is dat met “Oiconomy Standaard”. Deze norm is een verifieerbare en gestandaardiseerde methodiek om de gegevens over de sociale en milieuschade in de hele levenscyclus van elk willekeurig product te verzamelen, objectief te wegen en om te zetten in een monetaire kostenpost.

De methode van de Oiconomy Standaard kan worden gebruikt om:

  • De duurzaamheid van producten te meten, aan te tonen of te vergelijken.
  • Door middel van de fiscus de verborgen kosten van producten aan de prijs toe te voegen en zo de economie naar duurzaamheid te sturen. Het huidige fiscale systeem bevoordeelt grondstoffen en ruimte boven arbeid, dat het meest wordt belast. De Oiconomy standaard wil het mogelijk maken de fiscus gefundeerd te op een balans van alle aspecten van duurzaamheid te baseren.

Deze Oiconomy Standaard is gebaseerd op een aantal innovatieve principes:

  • Deze leidt tot een kwantitatief oordeel over de duurzaamheid (inclusief zowel milieu-, sociale en economische aspecten) van een product, uitgedrukt in een monetaire eenheid (geld).
  • In tegenstelling tot de meeste normen, eist deze norm niets, behalve een correcte uitvoering van de metingen volgens de methode van de norm. Zo is deze norm toepasbaar voor alle maten van duurzaamheid en alle soorten product (inclusief services).
  • De meting wordt uitgevoerd door de bedrijven in de productketen en kan door certificatie instellingen op de juiste uitvoering van de methode worden gecontroleerd.
  • Door de methode worden de bedrijven systematisch geleid langs alle aspecten van milieu en sociale schade en langs alle stadia in de levenscyclus van het product.
  • Alle vormen van schade worden consequent herleid tot een beperkt aantal primaire vormen van schade. Zo wordt elke vorm van schade of oplossing systematisch herleid naar haar wortels en wordt de complexiteit gereduceerd.
  • De waardering van de schade geschiedt op basis van de kosten van preventie, in bedrijven een zeer bekende objectieve en exacte methode, onderscheidend op productniveau.
  • De gegevens worden in de keten doorgegeven door middel van de “Social Cost Unit” (SCU) op eendere wijze als een prijs.
  • Typische kosten van preventie voor alle primaire vormen van schade zullen door de stichting Oiconomy en universiteiten op wetenschappelijke wijze worden vastgesteld.
  • Na verloop van tijd zullen bedrijven samen met de prijs van een product ook de SCU’s van hun directe leveranciers doorgeven zodat niet iedereen zelf de hele leveringsketen hoeft te onderzoeken. Totdat er voldoende SCU’s in de markt bestaan zal wel de keten onderzocht moeten worden. Dat lijkt gecompliceerd, maar:
  • De productketen start meestal bij grondstoffen. Hoewel er miljoenen producten bestaan, worden deze meestal gemaakt uit een relatief beperkt aantal grondstoffen. Door een typische SCU waarde voor deze commodities bepalen zal de Stichting Oiconomy het begin van de meeste ketens vaststellen.
  • De Oiconomy standaard hanteert veelvuldig de 80 – 20 regel. Dat wil zeggen dat meestal minder dan 20% van de materialen en processen meer dan 80% van de schade veroorzaken.
  • Bij de uitvoering van de metingen gaan bedrijven uit van de typische SCU scores, zolang zij zelf geen andere waarde kunnen aantonen.

De kosten van onduurzaamheid kunnen worden gemeten: op basis van de schade, van de kosten van herstel, van compensatie of van preventie. Wij kozen voor de kosten van preventie, omdat het is:

  • Een objectieve en exacte methode, onderscheidend op productniveau.
  • Een manier om zeer verschillende soorten van schade in éénzelfde eenheid uit te drukken.
  • Een dynamisch systeem dat zich aanpast aan de evoluerende marktprijzen.
  • Gebaseerd op het principe van kostenberekeningen en geld, de kern van alle bedrijven.
  • Een methode die werkelijk inzicht geeft in die kosten van preventie.

Een bron van informatie van de kosten en opbrengsten van ontwikkelingen en oplossingen voor vormen van schade.